Who says we have to grow up?

Μου λέει ο άντρας μου « γιατί δεν γράφεις;», «φοβάσαι να γράψεις;» και τότε θυμήθηκα τον εαυτό μου παιδί να γράφω ιστορίες (…για αγρίους) και να τις διαβάζω με τόση χαρά στη μητέρα μου, εκείνη να με επιβραβεύει λέγοντας μου πως κάποια μέρα θα γίνω συγγραφέας.

Και αναρωτιέμαι, που πήγε εκείνη η μικρή συγγραφέας με μοναδικό θαυμαστή τη μητέρα της;

Η απάντηση σήμερα έγινε λίγο πιο ξεκάθαρη… όταν ήμουν μικρή δεν με ένοιαζε η κριτική των άλλων, η φαντασία μου κάλπαζε σ’ έναν δικό μου κόσμο, στον παιδικό μου κόσμο που ήταν παραμυθένιος. Τώρα…μεγάλωσα και πρέπει να αποδέχομαι την κριτική για αυτό ίσως και την φοβάμαι, πρέπει να σέβομαι την γνώμη των άλλων και ο κόσμος δεν είναι παραμυθένιος αλλά πραγματικός.

Αφήστε τα παιδιά σας να ζήσουν την ηλικία τους. Επικροτήστε τη φαντασία τους, μειώστε την κριτική, επιβραβεύστε κάθε βήμα τους όσο μικρό και αν είναι. Ανεχτείτε τις μικρές και αστείες σκανδαλιές τους.

Η παιδική ηλικία έχει κάτι μαγικό και κάτι τόσο αγνό…είναι ένα παραμύθι με πρωταγωνιστές τους γονείς που με το μαγικό ραβδί τους μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Να είστε οι καλές νεράιδες αυτού του παραμυθιού και όχι οι δράκοι!

Αφήστε τα παιδιά να παίξουν, να λερωθούν, να χτυπήσουν, να ζήσουν σαν παιδιά. Μεγαλώνοντας θα κοιτάζουν ένα ένα αυτά τα χτυπήματα και θα ανατρέχουν έστω και στιγμιαία στην παιδική τους ηλικία. Κάθε φορά που κοιτάζω τα άπειρα σημάδια στα γόνατα μου θυμάμαι παιχνίδια και σκανδαλιές . Θυμάμαι τον αδελφό μου να προσπαθεί να με μάθει ποδήλατο (μάταια), θυμάμαι έναν συμμαθητή μου που όταν άλλαξα σχολείο στην τρίτη δημοτικού επέμενε να παίξουμε κυνηγητό για να με κάνει να νιώσω άνετα και έπεσα… και πολλά πολλά άλλα. Κάθε σημάδι είναι μια ανάμνηση και κάθε χτύπημα περνούσε με μια αγκαλιά και ένα φιλί σαν να ήταν κρέμα με νεραϊδόσκονη.

Παίξτε μαζί τους, δημιουργείστε όμορφες αναμνήσεις, αφήστε τα tablet και την τηλεόραση θα έρθει η στιγμή που στην ενήλικη πια ζωή τους θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας τους.

Κύριος στόχος είναι να κρατήσουν μεγαλώνοντας ένα κομμάτι της παιδικότητας τους και αυτό γίνεται με όμορφες και υγιείς αναμνήσεις. Όλοι φυλάμε εκείνο το παιδί μέσα μας, το θέμα είναι το παιδί που θα μας ακολουθήσει στην ενήλικη ζωή μας να μας αφήσει να κρατάμε λίγη αγνότητα, αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια εκείνων των χρόνων.

Και να μην ξεχνάμε ότι και εμείς υπήρξαμε παιδιά…

« η παιδική ηλικία, ακολουθεί τον άνθρωπο σε ολόκληρη τη ζωή του»
Μπαλζάκ